بى رحمانهء آل على عليه السلام و اولاد فاطمهء زهرا عليها السلام شدت گرفت . حيف و ميل بيت المال و غارت ذخاير اسلامى به حد اعلى رسيد و تشريفات و تجملات دربار آن ها از بنى اميه بيشتر شد . اموال عظيمى كه از طريق غنايم جنگى و گسترش اسلام و خراج به بيت المال سرازير مى شد و مى بايست در راه نشر فرهنگ اسلامى و عمران سرزمين ها پهناور اسلام و رفاه حال مستضعفان هزينه مى شد ، به طرز بسيار زننده اى صرف هوسرانى هاى آن ها مى گشت . « 1 » امّا خيلى زود مردم مسلمان ماهيت آن ها را شناختند و

--> ( 1 ) . كافى است كه در اين باره به كتاب مقاتل الطالبيين مراجعه كنيم و لااقل نامه اى را كه خوارزمى به اهل نيشابور نوشته است ، مورد مطالعه قرار دهيم . به عنوان شاهد ، به قسمتى از آن نامه اشاره مى كنيم : خوارزمى پس از اشاره به بسيارى از طالبيين كه به دست امويان و عباسيان كشته شدند و در شمار آنان از حضرت امام على بن موسى الرضا عليه السلام نيز نام مى برد ، مى نويسد : . . . ماليات ها جمع آورى مى شد ، ولى سپس آن ها را ميان ديلميان ، ترك ها ، اهل مغرب و فرغانه تقسيم مى كردند . چون يكى از پيشوايان دينى از خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله در مى گذشت ، كسى جنازه اش را تشييع نمى كرد ، امّا وقتى دلقك يا بازيگر يا قاتلى از خودشان مى مرد ، قضات بر جنازه اش حضور مى يافتند ! سپس مى افزايد : چگونه ملامت نكنيم قومى را كه عموزادگان خود را از گرسنگى مى كشتند ، ولى بر سرزمين هاى ترك و ديلم طلا و نقره نثار مى كردند ! از مغربى و فرغانى يارى مى طلبيدند ، ولى بر مهاجر و انصار ستم روا مى داشتند ! نبطى ها و كسانى را كه حتى از حرف زدند عاجز بودند ، به وزارت و فرماندهى مى گماردند ، ولى خاندان ابى طالب را از ميراث مادرشان و حقوق مالى جدشان باز مى داشتند ! ( مختصر اخبار الخلفاء ، ص 26 ) . .